22 mei Brugge - Gent

Vandaag fietsen we van de ene oude Vlaamse stad (Brugge) naar de andere (Gent). Dat is een afstand van zo'n 50 km. Daar draaien we onze hand niet voor om, alleen de wielen. Wel moeten we even uitvogelen hoe we door Brugge moeten fietsen om op de route naar Gent te komen. Na het ontbijtbuffet in het hotel vragen we daarom bij het uitchecken aan de jonge dame van het hotel hoe we het beste de stad kunnen uit fietsen - het hotel is immers een Velotel, dus ze zal het wel weten nemen we aan.

Ze weet het inderdaad en zegt, heel aardig, dat ze wel even een blaadje voor ons zal uitprinten met de fietsknooppuntenroute naar Gent. Ook krijgen we nog een plattegrond van Brugge en van Gent van haar. Als we zeggen dat we een ANWB-kaart hebben met fietsknooppunten er op, maar dat de kaart gisteren  - vermoedelijk vandaag ook - niet alle knooppunten onderweg aangeeft, vertelt ze dat de Belgische fietsknooppunten één keer in de tien jaar officieel vernieuwd worden en dat was toevallig net afgelopen april geschiedt. Juist ja, de kaart die de ANWB ons in mei heeft verkocht, is dus een verouderde versie. Ze hadden zeker nog een voorraadje over. 

We moeten vandaag grotendeels het kanaal Gent-Brugge volgen. Om half negen gaan we op pad. In Brugge stuiten we direct op een omleiding (een afgesloten brug die gerepareerd wordt) die ons verhindert om naar ons eerste knooppunt te fietsen, maar - heel attent van de gemeente Brugge - hebben ze voor fietsers een omleiding naar het betreffende fietsknooppunt aangegeven en even later zitten we weer op de juiste route.

Knooppunt 3; Klopt met ons briefje!

We fietsen vervolgens in een soort cirkel om de stad heen op weg naar het kanaal Gent - Brugge

Brugge in het ochtendzonnetje

De wieken van deze molen in Brugge staan stil, maar de wielen van de fietser links draaien volop.

Echter na een tijdje gaat het mis, althans met het volgen van de route. Zie het kaartje onder - dat oranje lijntje zijn wij - en let vooral even op die twee uitsteeksels onder aan de kaart, een kleine en een grote.

Die eerste kleine uitsteeksel is mijn schuld. Ik miste een fietsknooppuntbordje en fietste enthousiast rechtdoor. Marianne dacht 'hij zal het wel weten', maar vroeg even later voor de zekerheid toch maar of we bij dat knooppunt niet linksaf hadden gemoeten. "Was daar een knooppunt?" Oeps niet gezien, omgekeerd dus en alsnog afgeslagen. Maar daar komen we direct een groter probleem tegen. Er zijn wegwerkzaamheden bij een grote ontsluitingsweg van de stad, waar we toevallig net een stukje langs moeten fietsen en we worden naar de overkant van de weg geleid. 

Dat is nog tot daar en toe, maar wat veel vervelender is, is dat alle fietsknooppuntbordjes aan beide zijden van de weg zijn weggehaald, vermoedelijk in verband met de wegwerkzaamheden. We weten dus niet waar we eventueel moeten afslaan. Amai, zoals de Belgen zeggen. We fietsen eerst over een hoog viaduct - nou ja, fietsen, ik stap af en loop omhoog, dat gaat sneller  - waarna een lang 'afdaling' volgt. We fietsen ondertussen om ons heen kijkend een stuk door in de hoop dat we weer een fietsknooppuntbordje zien. Op een gegeven moment zien we er inderdaad gelukkig weer één. Dat is mooi, maar wat minder mooi is dat er geen enkel bekend nummer op staat. "Het meest praktische wat een reiziger kan doen die onzeker is over zijn weg, is niet om met grootse snelheid de verkeerde richting op te gaan, maar om te overwegen hoe hij de juiste richting kan vinden." - R.H. Towney; Engelse schrijver; 1920.

We kijken daarom even op Google Maps en zien dat we te ver zijn door gereden en keren om. Dat zorgt voor het tweede uitsteeksel op het kaartje. Als we ergens een kanaal zien - zou dat het kanaal Gent-Brugge zijn? - besluiten we die kant op te fietsen en gelukkig zien we even later een knooppuntbordje met een nummer er op dat wel op ons briefje staat. Hoera, we are back on track. We volgen het fietspad langs het kanaal.

Die ene fietser is verdwenen

om deze tekst op de weg te fotograferen

Na een uurtje fietsen besluiten we bij een bunker langs het kanaal even te pauzeren. Het is een door de Duitsers in 1941 aangelegde bunker uit de tijd dat ze nog plannen hadden voor een invasie van Engeland. In het kanaal lagen daartoe binnenvaartschepen, die omgebouwd werden tot invasieschepen. De bunker diende als schuilplek voor de arbeiders voor het geval de geallieerden de boel kwamen bombarderen. Bovenop werd een camouflerende graszode aangelegd. Tegenwoordig is de bunker een onderkomen van vleermuizen. 

Dat is geen grote vleermuis maar uw verslaggever bovenop de bunker

Volgens een informatiebord bevinden we ons hier in de Vallei van de Zuidleie. Het is historische plek, niet alleen vanwege de Duitsers met hun bunker, maar ook vanwege een strijd tussen Bruggenaren en Gentenaren die hier in 1382 is uitgevochten. Die van Brugge wilden een kanaal, die van Gent - de Witte Kaproenen, onderschat ze niet - wilden dat niet. Ze vreesden dat het kanaal ten koste zou gaan van hun handel. Die van Gent wonnen de slag, maar later is het kanaal er toch gekomen. Dat kwam omdat de Hollanders tijdens de Tachtigjarige Oorlog in 1568 de Westerschelde voor alle scheepvaart afsloten en toen hadden beide steden opeens allebei belang bij een vaarweg. Erg vlot ging de aanleg overigens niet. Pas in 1625 was het kanaal helemaal klaar.

Nadat ik nog even in de vogelpoep op een bankje ben gaan zitten - geen bewuste actie - vervolgen we onze weg. Op een terrasje in Sint-Joris drinken we een cappuccino. We vragen aan de uitbater of we even een leeg waterdrinkflesje - het is erg warm vandaag - kunnen aanvullen. 

Na een bezoek aan een buurtwinkel in Sint-Joris waar we een extra flesje water en een Vlaamse dressing, voor een salade kopen (die dressing die gisteren bij onze salade zat - Délino, Belgium's Finest Flavours, Vinagrette Bieslook á la Ciboulette, een heel lekkere dressing, aldus deze influencer; stuurt u de flessen maar op), fietsen we weer verder. We passeren in Aalter een industrieterrein aan het Kanaal. Niet het mooiste deel van de route. Een paar kilometer verderop pauzeren we. Als we daarna weer verder willen fietsen, zegt Marianne opeens: "Mijn band is plat. "Wat???" Hij is inderdaad plat. We hebben hem niet leeg horen lopen, maar de lucht is er wel uit. Nee hè. 

Het is de achterband. Ook dat nog. We hebben weliswaar een pompje en wat plakspullen bij ons, maar het vooruitzicht om hier in de hitte te proberen om de lekke achterband te plakken is geen aantrekkelijk vooruitzicht. Ik probeer hem nog op te pompen, maar hij loopt direct weer leeg. Marianne haalt er precies twee meter mee. We kijken op Google Maps waar we precies zijn. Ergens tussen Aalter en Beinum in. Ook dat nog. Zo'n lekke band krijg je nooit in een dorp zelf maar altijd tussen twee dorpen in.

Marianne zoekt vervolgens op Google naar een fietsenmaker. In Beinum, ruim 9 km verderop, zit er eentje. Dat is ruim drie uur lopen. Brrrr. Ook terug in Aalter (8 km terug volgens Marianne zit er ook eentje.) Marianne belt de fietsenmaker in Beinum op. Ze krijgt de voicemail, spreekt in wat er aan de hand is en dat we daar tegen half vijf denken te zijn en hopen dat hij dan nog open is. We maken ons op om een eind met de lekke band te gaan lopen.

Terwijl we moed verzamelen om te gaan lopen, komen er twee Belgische fietssters aan. We vragen of zij nog ergens anders een fietsenmaker weten. Volgens hen ligt het dorp Aalter dichterbij en zou daar ook een fietsenmaker kunnen zitten. Marianne googelt opnieuw en dan blijkt het dorp Aalter - niet te verwarren met het industrieterrein waar we langs kwamen-  inderdaad veel dichterbij te liggen. Geen 8 km terug zoals we eerst dachten, maar slechts 3 km. Dat scheelt behoorlijk. Marianne belt daarop naar een fietsenwinkel in Aalter, maar volgens de man die ze aan de lijn krijgt, repareren ze geen fietsen maar verkopen ze alleen maar fietskleding. Daar hebben we nu even geen behoefte aan. Een volgens nummer is gelukkig wel raak. Ze herstellen rijwielen.

Ze zijn open en hebben tijd voor een reparatie. We lopen daarop naar Aalter.

Lopend op weg naar de fietsenmaker in Aalter.

Na drie kwartier lopen  - onderweg  belt de fietsenmaker uit Beinum terug; we bedanken hem en leggen hem uit dat we toch maar naar Aalter gaan - komen we bij de winkel aan. Het is een grote fietsenwinkel met een reparatie-afdeling. Terwijl twee vriendelijke jongemannen zich met Mariannes fiets bezig gaan houden, rusten wij in een soort recreatieruimte boven de winkel uit.

Wachtende boven de werkplaats totdat de fiets is hersteld

Een half uurtje later zit er een nieuwe binnen- en buitenband op (er zat een scheur in de buitenband) en kunnen we weer verder. Marianne heeft nu weliswaar een band met een Belgisch ventiel, maar volgens de jongemannen kon je die met Nederlandse fietspompen ook oppompen. Ze kijken - lees luisteren - ook nog even naar mijn geluid makende fiets. Volgens hen is het niet de ketting maar de crank. Ik kan er wel mee doorfietsen. Ik moet er in Nederland maar even naar laten kijken. Enfin, we rekenen af - de kosten vallen mee -  en we stappen dankbaar voor de snelle service op. 

Bij een bakker in het dorp kopen we nog even wafels en iets waar appel inzit en wat er zowel lekker als ongezond uit ziet en gaan we weer op weg.

Een kilometer of tien voor Gent houden we even pauze om onze 'appelsnack' te eten.

Zo'n zes kilometer voor Gent komen we bij het einde van ons knooppuntenlijstje. Wat rest is een fietspad pal langs een drukke snelweg de stad in. Laat ik het zo zeggen, het is niet het mooiste stuk van de route. In de stad Gent is net als in Brugge de boel ook opengebroken. Het zal wel eens een keertje niet zijn. We worden via een tunnel bij station omgeleid. We proberen daarna via Google Maps naar onze hotel te fietsen, maar omdat Google Maps ons de hele tijd door een park wil leiden, geschiedt dat maar moeizaam. Uiteindelijk bereiken we ons hotel - 'JAM'- dat zich in een oude kazerne bevindt. Het heeft wel iets van Hotel New York in Rotterdam.

Ons hotel

Marianne maakt wat foto's van onze kamer, waarbij ik dringend wordt verzocht om niet in de weg te gaan staan.

Ons hotel gespiegeld in een gebouw aan de overkant, gefotografeerd vanuit onze hotelkamer. 

We lopen vervolgens Gent in. Net zoals Brugge kent het een hoop oude huizen. Ik zie er zelfs eentje dat volgens het jaartal op de gevel uit 1234 zou zijn. Echt mooi is het niet, wel oud. Het verkeert in niet al te beste staat

Oké, het kan nog een graadje erger

Gelukkig telt Gent ook een hoop oude gebouwen die er wel goed verzorgd uit zien.

1531

Op een terrasje in het centrum eten we vervolgens een voedzame avondmaaltijd.

Ons terrasje

Aardbeientoetje met ijs.

Na het eten lopen we nog even een rondje door Gent en bekijken we de oude binnenstad.

Gent is de grootste studentenstad van Vlaanderen. Het telt meer dan 80.000 studenten. Behalve veel toeristen zien we dan ook veel 'jongelui' op straat lopen en op de terrasjes zitten.

Er is ook een oud kasteel, Kasteel Gravenstein uit 1180. Tot 1353 was het de residentie van de graven van Vlaanderen. Graaf Lodewijk, de laatste bewoner, vond echter dat het te weinig comfort bood en verhuisde in 1353 naar elders.

Waar studenten zijn, zijn  fietsen.

Eeuwige student

Er zijn ook nieuwe bouwsels.

Tegen een uur of tien zijn we weer terug in ons hotel. We hebben een vermoeiend warm dagje achter de rug.

23 mei Gent - Sint-Niklaas

Vandaag fietsen we van Gent naar Sint-Niklaas. Dat is zo'n 40 km fietsen. Sint-Niklaas staat overigens niet hoog op onze wensenlijstje van plaatsen die we ooit een keer gezien willen hebben. Het is bedoeld als een slaapstad op onze reis. Volgens Tripadvisor is 'Waasland Shopping', een winkelcentrum, de beste attractie van Sint-Niklaas. Ik citeer verder even de Wikipedia-pagina van Sint-Niklaas:

Sint-Niklaas (Frans: Saint-Nicolas) is een centrumstad in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen. Sint-Niklaas heeft een oppervlakte van 84,19 km² en telt ruim 82.000 inwoners, die Sint-Niklazenaars worden genoemd. De bijnamen van de Sint-Niklazenaren zijn oliezeikers, rapenbraders of blauwselmannen. De stad is ook bekend om haar marktplein, het grootste van België.

Oké, ze hebben dus wel een groot plein. De reden dat wij naar Sint-Niklaas willen, is dat dit de grootste plaats is die niet zo ver van Kemzeke afligt, waar de Verbeke Foundation, een particulier museum in moderne kunst, zich bevindt. Dit museum, een tip van een vriendin van Marianne, willen we morgen bezoeken. Het aantal hotels in de buurt van Kemzeke kan je echter op de vingers van één hand tellen, zelfs als je een bij houtzagerij werkt. 

Op booking.com zie ik in de directe omgeving van Kemzeke alleen een bungalow beschikbaar. De bungalow heeft op Booking.com echter een gemiddelde beoordeling van 1.0. Dat is niet zo hoog. Oké, dit gemiddelde is gebaseerd op slechts één beoordeling. Degene die deze beoordeling gaf, was erg kwaad, omdat op de dag dat hij er met zijn vier kinderen aankwam (1 augustus), bleek dat de eigenaren de bungalow aan een ander hadden verhuurd, dit zonder hem te informeren. Ze hadden gewoon zijn boeking verplaatst naar 27 november. Een vreemd verhaal. In Sint-Niklaas zijn gelukkig wel een paar betrouwbare hotels vrij en omdat we tenslotte ergens moeten slapen hebben we hotel geboekt in de stad van de oliezeikers, de rapenbraders en de blauwselmannen.

De fietstocht van Gent naar Sint-Niklaas hebben we 's middags gepland, 's ochtends willen we nog Gent in. Omdat we door de lekke band van Marianne gisteren wat later in Gent aankwamen dan gepland (en we dus wat minder hebben kunnen doen), besluiten we om vandaag vroeg op te staan. Nou ja, vroeg voor ons doen althans, en blijkbaar ook voor de rest van de hotelgasten, want als we om 8 uur 's morgens de 'ontbijtzaal' binnen lopen, zijn we de eersten. Oké, wat ook mee speelt bij het geringe aantal mensen op dat tijdstip, is dat op zondag het ontbijt pas vanaf 8 uur geserveerd wordt.

Een lege gang op weg naar de ontbijtzaal

Het zou wel eens een ontbijt met veel jam kunnen zijn.

De lege ontbijtzaal. Het ontbijt was overigens wel wat uitgebreider dan hier te zien is.

Na het ontbijt gaan we nog even met de lift omhoog naar de bovenste verdieping. Jam heeft er een dakterras en een klein zwembad. Je hebt er een uitzicht over Gent.

mini-zwembad

Uitzicht vanaf het dakterras over Gent.

We keren terug naar onze kamer, pakken onze spullen in en checken uit. Onze tassen mogen we tijdelijk opslaan in een bagageruimte die met een cijfercode kan worden afgesloten. We laten de fietsen in de stalling van het hotel staan en lopen naar het centrum. Eerst bezoeken we de Sint-Baafs kathedraal waar normaliter het Lam Gods van de gebroeders van Eyk uit de 15-eeuw in volle glorie te zien. Dat ziet er zo uit.

Zeven van de panelen bevinden zich echter momenteel voor restoratie elders. Je kan in een afgesloten ruimte van de kathedraal een 'Augmented Reality'-tour doen, waarna je daarna de nog wel aanwezige panelen kan zien. Dit is een soort Virtual Realtity Tour maar dan anders. "AR is een technologie waarmee een virtuele, holografische laag op de reële wereld wordt gelegd. Met behulp van een Augmented Reality-bril verschijnen 3D-figuren die versmelten met de echte omgeving. In tegenstelling tot Virtual Reality (VR) ziet u bij AR nog steeds de echte wereld.", aldus de site van de Kathedraal. Snapt u het, snap ik het. High Tech in ieder geval. Oude kerk, moderne techniek. 

De tour kost 16 euro en duurt een uur. Die tijd hebben we niet. We lopen nog wel even een rondje door de kerk. Voor het altaar kniel ik. Niet om te bidden maar om mijn schoenveters weer eens vast te maken. Ik heb nieuwe schoenen en die hebben ronde veters in plaats van platte veters. Ronde veters gaan veel sneller los. Heel hinderlijk.

De kathedraal van buiten.

Buiten staat een muzikant te spelen. Hij krijgt niet veel aandacht van de mensen die langs lopen.

Vanaf de kathedraal lopen we vervolgens naar de grachten. We hebben bedacht om net zoals in Brugge een rondvaarttocht te maken en de stad vanaf het water te bekijken. We moeten even een paar minuten wachten en dan varen we weg. Veel vaart zit er overigens niet in.

De man met het hoedje is onze gids.

Als ik de gids goed heb begrepen, is dit het enige houten huis van Gent.

We varen ook nog even langs de plek waar in 1500 keizer Karel V is geboren, maar dit gebouw, de Prinsenhof, bestaat niet meer. Het is in de zeventiende eeuw afgebroken.

De gids wijst ons ook op het Huis van Alijn - een voormalig godshuis en kinderziekenhuis -  dat "zoals u aan het jaartal boven de poort kan zien uit 1363 stamt." Huh? Heeft het huis een jaartal boven de poort staan? Uit 1363? Dat hebben wij gisteren helemaal gemist toen wij er toevallig langs liepen. 

Een gebouw met het jaartal 1363 heb ik niet. Nadat de rondvaarttocht is geëindigd lopen we daarom even naar het gebouw toe. Er blijkt inderdaad een jaartal boven de poort te staan. 

We lopen door het poortje van het Huis van Alijn (het is nu een museum). Het is er heerlijk rustig. Nauwelijks een toerist te zien. Wel zien we er een terrasje en bestellen er een kop koffie.

Dan is het even later de hoogste tijd om terug te gaan naar ons hotel, onze spullen op te halen en naar Sint-Niklaas te fietsen. Om Gent uit te komen, gebruiken we Google Maps. Via allerlei fietspaden die we nooit zelf zouden hebben gevonden, leidt zij ons de stad uit. We hebben op een gegeven moment werkelijk geen idee waar we rondrijden totdat we een bord zien dat aangeeft dat we op de F4, een fietsroute tussen Gent en Antwerpen, zitten.

Heel erg mooi is de route niet. Kilometers lang fietsen we op een vrijliggend fietspad naast het spoor.

Het fietspad wordt wel behoorlijk vaak gebruikt. Dit jaar tot nu toe al ruim 77.000 keer. Dat kan ik zien op een bord dat langs de kant van het fietspad staat. Vandaag zijn er volgens het bord al 548 mensen langs gefietst. Eigenlijk zijn het er 547 want ik liet Marianne terug fietsen, zodat ik haar samen met het bord kon fotograferen. Marianne is daardoor dubbel geteld.

Het is overigens erg warm vandaag. Meer dan dertig graden. We drinken het een na het andere waterflesje leeg. Het valt ons op dat in Vlaanderen buiten de steden om er nauwelijks uitspanningen zijn waar je iets kan drinken. Pas een kilometer of tien voor Sint Niklaas zien we iets. We ploffen er neer en bestellen wat koels. Zie hier het café en de uitbater op zijn eigen terrasje. Hij heeft het niet druk. Behalve ons tweetjes, zitten er nog drie meisjes.

Na deze verkoeling fietsen we door naar Sint-Niklaas waar we tegen een uur of half zes bij ons hotel aankomen. In totaal hebben we vandaag 41 km gefietst.

Ons hotel

Dit zijn de spullen die we in onze fietstassen mee sjouwen. Oké, die ene schoen niet. Die is van Marianne. Ik vraag me af waar die andere schoen is.

We hebben geen zin om mooi Sint-Niklaas in te gaan en besluiten om in ons hotel te gaan eten. We kiezen in eerste instantie voor een plekje op het buitenterras, maar een aantal mensen bij andere tafels roken er en dus verkassen we naar binnen. Volgens onze ober mag er vanaf 1 januari 2027 in België niet meer op terrassen worden gerookt, maar nu dus nog wel. Enfin, dan maar binnen. Het eten smaakt goed.

Dit lijkt heel erg ongezond maar het is een vegetarische burger.

Marianne eet iets met vis. Geen idee wat er allemaal in zit.

Voor morgen hebben geen hotel geregeld. We fietsen dan eerst naar de Verbeke Foundation, bekijken daar het museum en dan fietsen we richting Breskens. We zien wel hoe ver we komen.