20 mei van huis naar Sluis

Marianne kwam met het voorstel om in mei een kleine week in Vlaanderen te gaan fietsen. In een vlaag van verstandsverbijstering heb ik gezegd dat ik dat wel een goed plan vond. Ach ja. Gelukkig werd ik gered door de weersverwachting, die was namelijk slecht. Mooi, dat werd uitstel, maar zoals het gaat, het weer verandert en vanaf 20 mei werd een weersverbetering voorspeld. Eerst temperaturen tussen de 15 en 20 graden met een beetje miezerregen en daarna een aantal dagen met ruim 20-plus temperaturen en ook nog eens droog zonnig weer. Dus moest ik er aan geloven en werden er enkele fietsvriendelijk hotels voor onderweg geboekt. Dit is ongeveer de route die we willen fietsen, linksom, dat wil zeggen tegen de wijzers van de klok in. Terug in de tijd dus naar het oude Brugge en Gent.

Het doel van de eerste dag is Sluis in Zeeuws-Vlaanderen. Vanuit ons huis naar Sluis is het liefst 139 km fietsen. Ja, ja, dat is best een afstandje voor een eerste dag, voor elke dag eigenlijk. Doen we natuurlijk niet. We nemen de trein naar Vlissingen, pakken daar de veerpont naar Breskens en stappen daar pas op de fiets. Oké, niet helemaal waar. We fietsen eerst nog 4 km van ons huis naar het station. Dat zijn de eerste kilometers van onze fietstocht. Gaat vlotjes. Ik ben een goede fietser en Marianne kan het bijbenen.

Alle spullen in de fietstassen gepropt.

Op het perron zoeken we een strategisch plekje. In de trein is namelijk slechts plaats voor  een beperkt aantal fietsen. Zijn er te veel fietsers die mee willen, dan moet je eventueel wachten op een volgende trein. Op de site van de NS kan je zien waar die plekken zijn. Wij zitten in een lange trein met negen plekken voor fietsen

We nemen de eerste trein na negen uur, want dan hebben we korting - ja, ja we zijn Hollanders. Er melden zich op deze doordeweekse ochtend gelukkig geen andere fietsers en we kunnen onze fietsen dan ook makkelijk kwijt in een speciale tussenvertrekje met 'priority' voor fietsen. 

Aanvankelijk verloopt de reis vlotjes, we kachelen goed door, maar als we op Walcheren zijn, verandert de intercity in een stoptrein. Bij elk station wordt gestopt. Zie hier bijvoorbeeld het station van Kapelle Biezelinge - wie kent het niet. Het regent er. We hebben dan ook onze jas aan. Niet dat het regent in de trein, maar voor straks.

Tegen de tijd dat we in Vlissingen aankomen, heeft de regen tijd genoeg gekregen om weg te trekken - het voordeel van veel stops onderweg; "elk nadeel heeft zijn voordeel" zou Johan Cruijff zeggen - en kunnen we droog op de veerpont stappen die braaf op de aankomst van de trein heeft liggen wachten.

 

De fietsen gaan aan boord van de veerpont.

We laten Vlissingen achter ons 

Het lijkt een kalme zee, maar zie eens hoe hoog de golven op de rechterfoto zijn!

Enfin, twintig minuten later legt Maxima veilig aan in Breskens - om misverstanden te voorkomen, de koningin heeft geen bijbaantje als stuurvrouw, maar de boot is naar haar vernoemd - en zijn we de Westerschelde over gestoken. 

Niet onze veerboot maar het broertje van de Maxima, de Willem-Alexander, die we onderweg tegen komen.

In Breskens worden we welkom geheten. Om met drs. P. te spreken: "Wij zijn hier aan de oever van een machtige rivier. De andere oever is daarginds, en deze hier is hier. De oever waar we niet zijn, noemen wij de overkant. Die wordt dan deze kant, zodra we daar zijn aangeland." Breskens ligt dus aan deze kant. 

Onze fietstocht kan nu echt beginnen. Als eerste fietsen we even het dorp Breskens in. Breskens wordt gemoderniseerd, aldus de gemeentesite van Sluis, waartoe Breskens behoort. "Het havengebied wordt een recreatieve hotspot met een maritiem, multifunctioneel en duurzaam karakter. In het plangebied realiseren betrokken partijen onder andere 460 appartementen voor recreatieve en permanente bewoning en een viscentrum met daarin het visserijmuseum, detailhandel en horeca. Ook wordt onderzocht of Breskens een internationaal centrum voor zeezeilen kan worden."

Ik vermoed dat dit deel van Breskens nog niet gemoderniseerd is.

Eerlijk gezegd stelt Breskens niet zo veel voor. Toch heeft het iets positiefs. Marianne haar fietskilometerteller doet het namelijk niet meer, ondanks dat ik er een nieuw batterijtje in heb gestopt. We zien in Breskens een fietsenmaker, stappen daar naar binnen en deze morrelt even aan de teller en het batterijtje en voila, de teller doet het weer. Allemaal natuurlijk dankzij mijn voorbereidend werk. Mijn eigen fiets maakt overigens sinds kort lawaai en ik vraag of hij daar ook even naar kan luisteren. Hij draait even aan het wiel. De fietsketting denkt hij. Hij heeft er nu geen tijd voor, maar kan er morgen wel naar kijken zegt hij. Ja ho effe, dat past niet in ons schema en we begeven ons daarom al lawaai makend op weg naar Sluis. Het is gelukkig niet echt storend.

Het fietspad loopt pal langs de kust en het is af en toe behoorlijk klimmen in de duinen. En alsof dat al niet erg genoeg is, hebben we de wind ook nog eens flink tegen. Dat is dus zwaar werken. Wiens idee was het om hier te gaan fietsen? Het is dat ik alle adem nodig hebt om te fietsen, maar anders zou ik 'Against the wind' van Bob Seeger gaan zingen.

De wind is niet zo goed te zien op deze foto, maar neem van mij aan dat hij er echt was.

We zien veel vakantiewoningen hier langs de kust en er wordt ook nog eens behoorlijk bij gebouwd.

Op een gegeven moment komen we bij het natuurgebied 'De Verdronken Zwarte Polder' aan waarbij het water bij vloed een eind het land in stroomt. Er ligt een boardwalk en we besluiten er even een stukje te lopen.

Mijn haar zit een beetje verwaaid.

Dan stappen we weer op de fiets en rijden we boven op de dijk weer verder. 

Achter de dijk zien we veel vakantiewoningen en ook wat campings. Aan de strandzijde staan de nodige strandpaviljoens. Voor de toeristen die hier wandelen heeft de gemeente bankjes op de dijk geplaatst in allerlei soorten en maten, Op een gegeven moment besluit Marianne om ze te gaan fotograferen. Wie ben ik, die jaartallen op gebouwen fotografeert voor mijn project 'Holland in huizen 1525 - 2025', om hier iets van te zeggen? Zie hier Marianne haar collectie bankjes: van 1-persoons tot 3-persoons.

Als mensen op het voorgaande bankje ruzie krijgen, dan kunnen ze ook hier gaan zitten.

En als het weer goed is, dan kunnen ze naar dit bankje

Op een gegeven moment komen we bij een een uitzichtpunt met op de grond een gedicht van Jacob Cats. We nemen er even een kijkje.

Met mannetje

Zonder mannetje

Als we in de buurt van Cadzand zijn, hebben we - vooral ik - genoeg van al die tegenwind en duiken we het platteland in op weg naar Sluis.

Het platteland

Op een fietsknooppuntenbord hebben gezien dat we de knooppuntenroute 32 -> 33 -> 34 ->35 moeten volgen. Dat is een rijtje wat we wel kunnen onthouden, maar in ons enthousiasme nemen we ook nog knooppunt 36 mee. Dat is een foutje. We hadden bij 35 naar 96 gemoeten, niet naar 36 om in Sluis te komen. Het is dat ik Cruijff al geciteerd heb met zijn voor- en nadelen, maar anders was het citaat hier ook toepasselijk. Het nadeel is dat we nu vijf kilometer omrijden - ja, ja, dat kan er nog wel bij - maar het voordeel is dat op dit stuk van de weg een paar heel mooie en heel oude knotwilgen staan die uiteraard op de foto moeten worden gezet.

Dan is het echt tijd om naar Sluis te rijden en komen we om ongeveer half vijf via de knooppunten 36, 97 en 95 in Sluis aan. 

Voor de niet-bomenkenner, dit zijn geen knotwilgen.

Sluis is een oud vestingstadje, waar vroeger een belangrijke sluis was (althans dat neem ik aan). We zien er een aantal oude mooie gebouwen, waaronder dit gebouw, met een Belfort. Boven de deur zie ik het jaartal 1396 staan.

Een belfort is een klokkentoren. Ik citeer even de Wikipedia: "Het woord belfort is ontleend aan het Franse beffroi, uit Oudfrans berfroi, op zijn beurt ontleend uit het Oudnederlandse 'bergfriþu' "vredebewaarder", Bergfried, uit Oergermaans, 'bergan' "bergen, bewaren" en 'friþuz' "vrede, bescherming". Via volksetymologische herontleding werd beffroi in de 13e eeuw omgevormd tot belfort, uit bel "klok" en fort "burcht, versterking". Zo dat verduidelijkt de zaak behoorlijk.

Boven de deur staat het jaartal 1396. De toren is het oudste nog bestaande gebouw van Sluis.

Ik zie even verder op nog een gebouw met een jaartal er op (voor mijn verzameling huizen met een jaartal), namelijk deze sexshop uit 1977.

Een sexshop uit 1977 in Sluis is niet zo verwonderlijk. Zo'n vijftig jaar geleden kende België een strenge wetgeving ten aanzien van de verkoop van erotische artikelen. In het weekend trokken daarom duizenden Belgen de grens over naar Nederland, wat onder andere een grote erotische industrie in Sluis opleverde met veel sexshops. Op een gegeven moment telde Suis zelfs op elke 360 inwoners een sexshop. Tegenwoordig is de wetgeving in België ook geliberaliseerd en is de sexindustie in Sluis ingezakt en zijn er nog maar een paar sexshops, waaronder deze uit 1977.

We rijden nog even een klein rondje door Sluis en fietsen dan naar ons hotel. Al met al hebben we vandaag zo'n 36 km gefietst.

Ons hotel. Het is te koud om op het terras te zitten.

Onze hotelkamer. Misschien is het handiger om deze gelijk bij binnenkomst te fotograferen.

We eten niet in het hotel, maar lopen even het stadje in om ergens in een restaurant te eten. Marianne kiest voor zalm met asperges en ik eet iets gezonds.

Tegen een uur of acht zijn we weer terug op onze hotelkamer. Volgens de weersverwachting wordt het morgen een stuk warmer en  - positief - zal de wind afnemen. We gaan het zien.

.

21 mei Sluis - Brugge

We ontbijten in het hotel - een uitgebreid buffet, inclusief kleine carrotcakes. Dat laatste lijkt ons wel wat voor onderweg. Dus pakken we er twee stiekem mee in een servetje - volgende keer een plastic zakje mee naar het ontbijt.😉 Na het ontbijt proppen we onze spullen - waarbij ik tips van Marianne krijg om de kleding beter op te vouwen - weer in onze tassen, zodanig dat die in onze fietstassen passen en checken we uit. In de parkeergarage van het hotel waar onze fietsen staan, staat een groep 'oudjes' - oké, onze leeftijd dus, met e-bikes en een gids, die blijkbaar ook bezig zijn met een rondtocht. Wij doen het nog met een 'gewone fiets'.

Vandaag is Brugge het eindpunt van onze fietstocht. Dat ligt ten zuidoosten van Sluis, dus vertrekken we op voorstel van Marianne in noordwestelijke richting. Wellicht zegt u: 'Ze is met Martin getrouwd, dus al jaren de weg kwijt.', maar in dit geval komt het omdat we eerst 'Het Zwin' willen bezoeken, een natuurlandschap aan zee. Ik citeer even 'het Zeeuws Landschap':

"In de 13e en 14e eeuw was deze zeearm - ’t Zwyn - een belangrijke vaarweg naar Brugge. Deze vaarweg is ontstaan nadat de zee rond het begin van de jaartelling het land ver binnengedrongen is. De steden Brugge, Damme en Sluis lagen aan het Zwin en werden bloeiende handelscentra. Maar de geul werd steeds ondieper en uiteindelijk onbevaarbaar."

De natuur bezorgde Brugge eerst een vaarweg, maar de natuur nam Brugge later de vaarweg weer af. Zo werkt het soms. De vaargeul slibde omstreeks 1400 dicht. Het is nu een gekoesterd natuurgebied. Op weg naar Het Zwin fietsen we richting Retranchement. Vlak buiten Sluis rijden we over een mooi fietspad dat we delen met wat koeien.

Zoveel gras en dan poepen ze uitgerekend op het fietspad. Opletten dus.

De koeien tonen weinig belangstelling voor Marianne.

Na een tijdje bereiken we Retranchement. Tijdens de Tachtigjarige Oorlog - dat moet eigenlijk de 81-jarige oorlog zijn, want de eerste gevechten vonden al in 1567 plaats - werd hier in 1604 door Prins Maurits 'een bescheiden versterking aangelegd waar slechts enkele soldaten met hun gezinnen woonden'. Het dorp telt nog steeds niet veel inwoners, zo'n 275 stuks. Eén van hen wijst ons hoe we het beste kunnen fietsen. Dat is een mooi pad, zegt ze en ze heeft gelijk. Luister naar de locals.

Aan de vorm van het donkerblauwe water aan de onderkant op de kaart kan je zien  dat hier ruim 400 jaar geleden een vesting was.

Er staat ook een oude molen in Retranchement. Hij heeft alleen geen wieken meer, wat wel belangrijke onderdelen van een molen zijn, dus een behoorlijk gemis.

Ook in de Tweede Wereldoorlog is in oktober 1944 in en om Retranchement gevochten. Ter ere van gesneuvelde Canadese militairen staat er dit gedenkteken.

Een half uurtje fietsen later staan we bij het dichtgeslibde Zwin. (Tegenwoordig is Zeebrugge de zeehaven van Brugge.)

Dit was ooit de toegang naar de haven van Brugge, nu dus helemaal dichtgeslibd

Veel schapen over de dam, geheel overeenkomstig het bekende spreekwoord - mag u zelf invullen, ik ga niet alles voorzeggen.

We rijden om het Zwin heen en dan is het bedoeling om naar Damme te fietsen. Ongemerkt zijn we ondertussen de Nederlands-Belgische grens gepasseerd. De Belgen kennen ook fietsknooppunten. We hebben met hulp van twee ANWB-fietskaarten vanochtend een fietsknooppuntenroute naar Damme en Brugge bedacht, maar opeens sporen de nummers op de fietsknooppuntenbordjes niet met onze geplande route. Het zijn foetsknooppunten geworden. Hebben wij weer.

Niet alleen de Zwinhavens zijn verdwenen, maar ook de door ons uitgezochte knooppunten. Er staan opeens allemaal onbekende nummers op. Wij hebben bij knooppunt  18 een heel ander nummer als volgend knooppunt staan. 

Wat nu? We kijken op Google Maps hoe we het beste verder kunnen fietsen. Rechtdoor maar en gelukkig zien we na een tijdje weer een bekend nummer. Even later is het echter weer raak, beter gezegd weer mis. En als er even verderop ergens aan de weg wordt gewerkt, zijn zelfs alle knooppuntbordjes weg. Met hulp van Google Maps (en met hulp van een passerend Belgisch echtpaar) rijden we in de richting waar Damme zich moet ophouden. Terug naar Nederland kunnen we overigens niet meer. Die weg is afgesloten.

Op zoek naar de juiste weg.

Dit moet hem zijn.

Onderweg komen we door Oostkerke en nuttigen daar in 'De Knotwilg' een lunch. De dressing voor de salade smaakt heel lekker. Het is een hier in Vlaanderen gemaakt regionaal product. We noteren de naam zodat we hem wellicht ergens kunnen kopen.

Restaurant De Knotwilg. Het beste (en ook enige) restaurant van Oostkerke,

Na Oostkerke begeven we ons op het rechte pad - letterlijk, het is een kilometers lang recht fietspad langs een kanaal - en bereiken we Damme. 

Snoephuisje

Damme kent een oud centrum. Ze hebben niet alleen een Tijl Uilenspiegel Museum (wat we aan ons voorbij laten gaan), maar ook een oud stadhuis en oude kerk met een losstaande kerktoren. Hier nemen we wel even een kijkje.

Het Stadshuis van Damme uit de 15e eeuw

Het Tijl Uilenspiegel Museum

De kerktoren. Je kan hem voor 3 euro beklimmen. Beginnen we met dit warme weer mooi niet aan . 

Smalle raampjes

Marianne wilde de toren ook van de andere kant fotograferen. Daar was echter een oude man bezig om een beeld te fotograferen. Marianne wachtte en wachtte en wachtte totdat hij klaar was en weg ging, maar de man bleef er maar staan. Toen verloor ze haar geduld, dus moet u het doen met een foto met hem ook op de foto.

Op het veldje bij de kerk staat ook een bijzonder kunstwerk gebaseerd op een gedicht over een boom met allerlei oude wetboeken er in verwerkt, die een mens wordt geacht te kennen. Ik vond het een leuk idee.

De vergane wetboeken in de boom.

Onderweg van Damme naar Brugge

Van Damme is het niet zo ver fietsen meer naar Brugge, waar we om half vier na een tocht van 45 km fietsen aankomen. 

De door ons afgelegde route van Sluis naar Brugge

We checken in in het door Marianne uitgezochte hotel Velotel. "Kunnen we daar onze fietsen wel kwijt?" had ik bij de boeking bezorgd gevraagd, waarop Marianne diep zuchtte en zei dat het hotel fietsen als thema had.

De draaideur van het hotel. Deze draaide zo langzaam dat toen ik er in stond, voorbij gelopen werd door een slak.

Het hotel ligt zo'n drie kilometer buiten het oude centrum en nadat we al onze spullen uit de fietstassen hebben gehaald en op onze kamer hebben gedumpt, fietsen we naar de stad. Brugge is een stad met heel veel historische panden zoals onder andere dit gebouw, waarin al eeuwenlang een vestiging van het Kruidvat zit.

Een trapgevelhuis uit 1579.

We lopen naar de Grote Markt waar niet alleen veel restaurantjes zitten, maar waaraan ook het uit 1240 stammende Belfort van Brugge staat, ook wel de Halletoren genaamd, dit omdat hiervoor er allerlei hallen stonden, waar wol en lakens werden verhandeld.

Deze brasserie aan de Grote Markt stamt uit 1626.

Het Belfort uit 1420

De achterkant van het Belfort.

We laten de Grote Markt achter ons en lopen door naar één van de kanalen van Brugge. Daar kopen we kaartjes voor een rondvaarttocht door de grachten van Brugge. Vanaf het water zie je de stad altijd anders.

Bovendien hoor je nog eens wat van de geschiedenis van de stad. Nu weet ik wel iets van de geschiedenis van Brugge af, vooral over de periode 1525 - 1600 (dankzij mijn huizenproject), en ook weet ik dat zowel Ruud Geels als René Eijkelkamp allebei zowel voor mijn clubje Go Ahead Eagles als voor Club Brugge hebben gevoetbald (dit belangrijke feitje weet AI bij voorbeeld niet te vermelden; heb je dus niks aan), maar dat is het wel. 

We hoeven maar vijf minuten te wachten en dan varen we weg. We hebben een leuke gids en als hij luidkeels moppert over een auto die te hard rijdt op een kade, heeft hij direct onze sympathie.

"Links ziet u één van de weinige oude huizen van Brugge met nog een houten gevel. De speelfilm 'In Bruges' uit 2008 met onder andere Colin Farrell is er deels opgenomen.", aldus onze bootkapitein. 

Onder deze brug konden we makkelijk door, maar er was ook een brug waar iedereen gebukt moest zitten.

Op een gegeven moment zie ik een huis met een interessant jaartal er op voor mijn verzameling. Er waren zo te zien niet veel andere mensen in geïnteresseerd. 

Na een rondvaart van zo'n half uur zijn we weer terug bij het startpunt. We lopen naar de Grote Markt om er bij één van de brasseries te gaan eten. We zien onderweg een hoop chocoladewinkels. De verleiding is groot om er wat te kopen, maar we laten het aan ons voorbij gaan.

Ze proberen je met allerlei speciale vormen te verleiden om chocolade te kopen.

Je kan ook op veel plekken macarons kopen. Bij deze winkel hadden ze een opvallend marketingconcept. Hoe meer macarons je koopt, hoe hoger de stuksprijs wordt.

Op de Grote Markt eten we een hapje. Marianne kiest voor mosselen en ik ga net zo als gisteren voor een gezonde voedzame maaltijd.

Onder de mosselen van Marianne. Boven mijn voedzame maaltijd. Dat lijkt wel wat op een maaltijd die bestaat uit frietjes, appelmoes en draadjesvlees, maar vergis u niet, volgens onze rondvaartkapitein was deze 'stoverij' één van de lekkerste specialiteiten in Brugge. Ik zei al dat het een sympathiek iemand was.

Na het eten fietsen we terug naar ons hotel. Onderweg komen we langs dit muzikale gebouw waar twee handen van een dirigent uitsteken.

Terug bij het hotel blijkt de draaideur van het hotel nog even langzaam als 's middags te draaien - "Ik loop langzaam, maar ik loop niet achteruit." zou Abraham Lincoln zeggen - maar na een tijdje zijn we er toch door heen en dan zit er weer een dagje op.