24 mei Van Sint-Niklaas naar huis

Na het ontbijt checken we uit en fietsen we Sint-Niklaas in. Op een muur van een huis zien we een gedicht van Tom Lanoye, een Belgische schrijver, presentator en dichter, waarin te lezen valt dat er in Sint-Niklaas niet alleen oliezeikers, rapenbranders en blauwselmannen wonen, maar ook nog eens 'dikkenekken, grotemuilen, kleinehartjes, kakkenestjes, lekkerbekken, regenpieren en langetenen'. Nou, die Lanoye zal zich hier niet populair mee gemaakt hebben.

We fietsen naar het grote marktplein. Onderweg horen we uit een gebouw met een open deur gezang komen. Het klinkt wel mooi. Het is een kerkdienst, het is zondag. Als we op het marktplein aankomen, moeten we toegeven dat het inderdaad een erg groot plein is.  

Het marktplein de ene kant op.

en het marktplein de andere kant op. Erg druk is het hier niet op zondagmorgen.

Behalve om zijn vreemde inwoners, althans volgens die Tom Lanoye, en zijn grote marktplein, is Sint-Niklaas ook bekend om zijn verzameling muurschilderingen. We zien er onderweg twee.

Terwijl ik deze laatste muurschildering fotografeer, koopt Marianne ondertussen voor onderweg in een bakkerij iets voor onze 'meug'.

We fietsen daarna Sint-Niklaas uit. Via een mooie knooppuntenroute rijden we naar de Verbeke Foundation. Wel moeten we door wegwerkzaamheden - het zal ook eens eens een keer niet zo zijn - vijf kilometer omfietsen om via een viaduct over een snelweg heen te kunnen komen.

Picknickbankje met een extra stoeltje. Handig als je met een klein kind onderweg bent.

Er zijn op deze zondagmorgen veel fietsers onderweg.

Iets na elf uur komen we bij het museum aan. De man bij de kassa vraagt wat voor een kaartje we willen hebben. Ze hebben meerdere prijzen. Ik zeg "Doet u maar de laagste prijs", waarop de man vraagt of we soms een museumkaart hebben? Alleen de Nederlandse zeggen wij. Het blijkt echter dat we hier met die Nederlandse kaart korting kunnen krijgen, waardoor we op het laagste tarief uitkomen. Dat spreekt ons Hollanders wel aan.

De Verbeke Foundation is een heel bijzonder museum met ongebruikelijke kunst. Ze hebben een binnen- en buitenafdeling op een groot terrein met de meest vreemde kunstobjecten, vaak gemaakt van alledaagse voorwerpen. Van kleine dingen tot heel grote zaken zoals zelfs hefkranen en helikopters. Ik zou zeggen, gaat dat zien mensen, gaat dat zien. Mocht u niet in staat zijn om het te zien, zie hieronder een uitgebreide selectie.

Dit is de ingang van het museum. Dat geeft al enig idee wat voor een soort kunst je kan verwachten.

We zien er ook een strandbeest van Theo Jansen, die we kennen van zijn strandbeesten op het strand van Scheveningen

Op de voorgrond een reconstructie van een dinosaurus aan de hand van een paar botjes maar. Op de achtergrond Ghanese doodskisten, die daadwerkelijk gebruikt worden. Zo had de kunstenaar voor zijn overleden  grootmoeder een doodskist in de vorm van een vliegtuig gemaakt. Ze had haar hele leven een keer willen vliegen, maar dat was er nooit van gekomen. Nu kon ze na haar dood toch nog een keer met een vliegtuig mee.

Een betonnen roeiboot, niet zo praktisch.

Heeft hij nou een mobieltje in zijn hand?

Kranen als kunst.

Kunstwerk in aanbouw.

Je moet bij dit museum je niet afvragen wat de kunstwerken allemaal voorstellen, maar er gewoon met verbazing en plezier naar kijken. Wij kunnen de Verbeke Foundation in ieder geval van harte aanbevelen.

Van het museum naar Breskens is het, afhankelijk van de fietsroute die je kiest, zo'n 50 tot 60 km fietsen zien we op Google Maps. Inclusief pauzes is dat dan zo'n 5 uur fietsen schatten wij in. Het is nu één uur, dus dat moet te doen zijn. Dan kunnen we in Breskens de veerpont pakken, in Vlissingen de trein en dan zijn we ruim voor twaalf uur weer thuis. Scheelt de kosten van een overnachting. Dus hoppa, op weg naar Breskens.

In België lopen we echter direct wat vertraging op doordat we vermoedelijk op een splitsing de verkeerde afslag kiezen. Het valt ons op dat er in België haast nergens richtingborden staan. Ongemerkt zijn we even later in Nederland beland. Daar zien we een overzichtsbord staan van de fietsknooppunten en we stellen een route naar Breskens op. Deze route voert ons over een mooi smal pad op een dijkje.

Opvallend is dat we nergens water zien. De dijk zal dan vermoedelijk geen 'waker' zijn - zo worden dijken genoemd die het water in eerste instantie moeten tegen houden, maar een 'slaper'- dat is de naam van een reservedijk voor het geval de 'waker' doorbreekt. (In sommige gevallen heb je zelfs ook nog een derde dijk. Die worden 'dromers' genoemd. Na een tijdje zien we opeens een bord, waaruit blijkt dat we helemaal niet op een dijk fietsen. We rijden op een vestigingswal die de Spanjaarden hier tijdens de tachtigjarige oorlog hebben aangelegd.

Of de Spanjaarden tijdens de tachtigjarige oorlog ook oog hadden voor bloeiende klaprozen weet ik niet, Marianne in ieder geval wel.

Nadat we het kanaal van Gent naar Terneuzen zijn overgestoken, wordt de route minder. In Hoek maken we een verkeerde keuze. We kunnen kiezen uit twee fietsroutes naar Breskens die volgens een bordje even lang zijn. De ene route is aangegeven met een groen bordje, de andere route met een normaal bordje. Omdat we bang zijn dat de groene route voert over een dijk langs de Westerschelde met veel tegenwind, kiezen we voor de normale route. Big mistake. Deze supersaaie route blijkt namelijk kilometers lang pal naast een snelweg te lopen zonder ook maar één boom die zorgt voor schaduw. Het is vandaag hartstikke warm en we drinken veel water wat al snel op dreigt te raken.

Bij IJzendijke krijgen we pas voor het eerst de kans om deze snelwegroute te verlaten. We hopen in het dorp iets koels te drinken, maar het blijkt er kermis te zijn. De terrassen van enkele uitspanningen op het dorpsplein zitten bomvol  - waarschijnlijk in afwachting van een optreden van de Alpenzusjes; bekend van hun hit "Naar voren, naar achter" uit 2011. (In 2017 zouden de Snollebollkes overigens een veel grotere hit hebben met 'Naar Links, naar rechts'). De kermis zorgt ook nog eens voor een enorme herrie. Ja, ja, Zeeuwen weten feest te vieren. We fietsen daarom maar door.

Een kleine tien kilometer voor Breskens gaat het mis. Ik fiets op een smalle weg achter Marianne. Opeens vermindert ze wat vaart -  vermoedelijk om naast mij te gaan fietsen; veel vrouwen willen dat - maar ik merk het te laat op. Ik kan nog net haar achterwiel ontwijken en wijk uit naar rechts. Met mijn voorwiel kom ik echter tegen haar fietstas aan, waardoor ik tot stilstand komt en om dreig te vallen. Met een snelheid van 0 km per uur, heb je inderdaad vaak de neiging om om te vallen. Ik wil mijn voet aan de grond zetten, maar omdat de berm afloopt, kan ik met mijn voet niet bij de grond en val ik op mijn rechterzijde met mijn fiets boven op mij. 

Het is vooral mijn rechterknie die de klap opvangt. "Duizend bommen en granaten" zou kapitein Haddock uit Kuifje zeggen. Au zegt mijn knie en ik ook. Ik kan gelukkig al snel weer op staan, lopen gaat ook en fietsen ook maar fijn is anders. Her en der heb ik nog wat andere pijntjes. (Update; de volgende dag heb ik grote blauwe plekken op en rondom mijn knie, is deze wat opgezwollen en ook wat pijnlijk. Staan, lopen en fietsen gaat echter wel allemaal en volgens degenen die er voor gestudeerd hebben - de Thuisarts.nl-  kan ik er twee tot zes weken last van houden voordat het weer helemaal goed is. Juist ja, dus gedurende de periode dat we in Canada op vakantie zijn, kan ik er nog last van hebben. Ben ik niet blij mee, maar we gaan het zien. 

Tegen zeven uur komen we in Breskens aan. (In totaal hebben we vandaag bijna 89 km gefietst. Behoorlijk veel meer dan gepland.) De veerpont naar Vlissingen vertrekt tien minuten later. (Goed dat we deze veerpont nog gehaald hebben. De volgende veerpont vaart pas een uur later.) Een kaartje kopen gaat echter wat moeizaam. Het loket is verlaten, online kan je pas kaartjes kopen voor een veerpont die twee uur later vertrekt en één van de twee kaartjesmachines is defect. Een dame biedt aan dat we samen met haar door het poortje mogen lopen, maar gelukkig doet de enige andere kaartjesmachine het nog wel. Dat is mooi. In Vlissingen staat de trein op het perron die ons rechtstreeks naar Den Haag Laan van NOI dient te brengen, maar dat is te veel gevraagd van de NS, want in Dordrecht krijgen we van de conducteur te horen dat de trein niet verder gaat dan Rotterdam. Daar stappen we over in een drukke trein. Wat buitenlandse studenten - ze stappen uit in Delft - maken plaats voor ons zodat onze fietsen ook mee kunnen en even naar tien uur komen we in Den Haag aan. Dan is het nog vier km naar huis fietsen en zit onze fietsvakantie in Vlaanderen er op.

Zie hier het kaartje van de route die we vandaag hebben gefietst.

Wellicht verdient dit kaartje enige toelichting. U zult misschien denken wat is dat voor rare rechte lijn van Zeeuw-Vlaanderen naar Den Haag, maar dat kan ik verklaren. Ergens onderweg heb ik per ongeluk de knop 'video' van mijn mobieltje ingedrukt, waarna mijn mobiel anderhalf uur lang de binnenkant van mijn fietstas heeft gefilmd. (Daar lag mijn mobiel). Toen was de batterij op en stopte mijn Strava route-app met het vastleggen van de route. Nadat ik thuis mijn mobiel heb opgeladen, pakt Strava de route weer op. Constateert dat er een deel mist, waarna  hij een rechte lijn trekt tussen het vorige vastgelegde punt en het meest recente punt, aannemende dat dit de afgelegd route is. Snapt u het? Johan Cruijff zou zeggen: "Als ik zou willen dat je het begreep, had ik het wel beter uitgelegd." Maar goed, een rondje fietsen in Vlaanderen is leuk. Vooral Brugge en Gent zijn leuk steden.